Eğilmez denilen Elif eğilsin

Eğilmez denilen Elif eğilsin


Beni düşlerine sok istiyorum
Oysa ki ben de biliyorum
Gözlerinin uyurken karanlık olduğunu
Düşlerine konuk olmak
Bana restore edilmiş sevinçler bıraksın
İçimdeki fukara çocuk
Kartpostallarda sancısız dursun


Beni düşlerine sok istiyorum
gölgelerin gövdelere mahkum olmadığı
Tiryakiliğin nikotinli dudaklara değil
Yüreklere olduğu düşlerine...
Yalanına yabancı olunan dünyanın
Yanına âşina olunsun
Gecenin koyu karası kadar
Varlığım sende çoğalsın


Beni düşlerine sok istiyorum
Notaların onuruyla oynanmasın
Kemanlar  muzdarip olmasın
Nehirler koşmaktan yorulmasın
Gün doğumunu beklemeyelim
Tüm nöbetleri geceler tutsun
Karanlığım gözlerinden aydınlanırken
Buselerim avuçlarına şelale gibi dökülsün
Dudaklarım
Bir yatsı ezanı sonrası yağmuruyla
...dudaklarından ıslansın


Beni düşlerine sok istiyorum
Gönderine bayrak çeker gibi...
Benden uzakta aldığın her soluğun
Sinene sokulduğunda
Canım çekilsin bedenimden,
yalnızlıktan etlerim kıyılsın
Hüzünlerin ey sevgili!
...gözlerinden gözlerime sinsin
Sevgili beni öyle iştahla öp ki
Eğilmez denilen elif eğilsin


Bekir K Ahıskalı
05 Şubat 2009
Sinhare yi Beklerken 39

Bendeki tüm vuslatlar/ayrılıklar seni vuruyor

Bendeki tüm vuslatlar/ayrılıklar seni vuruyor

Sanma ki gurbet akşamlarında bir başımayım

Giysilerde, güzgülerde, gizlilerde hep sen varsın

Öyle dolduruyorsun ki beni

Bir avuntuya yer bırakmadan

Yüreğimi avuçlarına bırakıp gittim diye o şehirden

Gözlerini yıldızsız gecelere teslim etme

Bir boşluğa akıtma saçlarını

Acının yordamını bilerek geldim sana

Kaldırımlarında çocukların oynamadığı

Bir sokak kadar mahzun

Yapraklarını dolu vurmuş

Bir asma kadar çaresiz değiliz hâla

Kimselere gölge etmeden

Güneşi avuçlamaya çalışıyoruz

Yaşama gırtlağından tutunmaktır

Bütün mücadelemiz

Turnaların göç ettiği mevsim bizim değil

Yıllarını dört zamana bölmüş insanların sonbaharıdır

O şehirde gülmeyi bilen boyacı çocuklar oldukça

Biz tüm zamanı hüzünlü şehrin efkarlı sakinleri olmayacağız

Aşka burun kıvırmayan halimizle

Bizi de çekecek bir kahır buluruz elbet

Sen başka illerin hasret çektiği…

Göğsümde seni çağıran bir damar var

Beni bir tebessüm gibi ser dudaklarına

Aşkın yükünü bilerek sevdim seni

Bahçesinden koparılmış çiçek olmayı kabul edecek olsaydık

Bir güzelin saçlarına takılmaya itirazımız olmazdı

Bir kelebek yarası gibiydi solukların

Derin izler bıraktıyordu yüzümde

Bir gelinciğin yaprağına tutsak al gibiyim şimdi

Armağan edilecek tüm tebessümleri ateşe verip

Biz bu hayattan bir şeyi ödünç olmayacağız

Ellerimizi bir gece önceki düşte unutmasıydık eğer

Bize karşı şimşeklenen korsan sözcüklere

Bıçak gibi sokuluverirdik bir yerinden

Hükmü bilinmedik bir zamana bekletilse de sevdamız

Bendeki tüm vuslatlar/ayrılıklar seni vuruyor

Hükümsüz zamanı bilerek kaldım sana

Bekir Kale Ahıskalı

1 Ekım 2008

Sinhare yi Beklerken 38

Çünkü biz hep böyle suskun ağlamayız

Çünkü biz hep böyle suskun ağlamayız

Çünkü biz hep böyle suskun ağlamayız

Firak hangimizin uzağı ki

Vuslat diğerimizin yakını olsun

Bir eşik görümlüğü olsa da mükafatımız

Ağulu tebessümlere alışmayalım

Hasretimizi çıt çıtlayarak

Suskunluklarımızı son hadde kadar kuşanıp

Biz böyle de sevebiliriz Sinhare

Hayatın yanlış yerinde duranlar için

Eskimiş bir levha gibidir sadakat

…ve derin bedenlerin

soluyan hırıltısı sanılmaktadır aşk

Ya mutlu olursa diye korkanlar

Bil(e)mezler parmağa takılan ikinci yüzük

Daha az zehirlidir birinci takılandan

Dil ucu intiharları gibi

Dudaklarında yakılmaya hazır

Aç ağıtlar besliyorlar

Gideceğimizi düşünenler

Biz saygıdan ellerine kapandıkça

Her köprüye bir dumrul koymuşlar

Tembihlerini kalplerimize değil de

Kulaklarımıza dolduruyorlar

Yüreklerimize kahırlar yüklüyorlar

Bir eşik görümlüğü olsa da mükafatımız

Biz bu ayrılığın çitlerini yıktık ya

Ölümün kapılarını da kırarız

…ve biz hep böyle suskun ağlamayız

Kollarımız bileklerinden acımaya başlayınca

Yüzümüzde yırtılan bir yan olmadığını anlayacak

… bakışları kadar yanılgı tadacaklar

Bizse susuşlarımız kadar kazanmış olacağız

Hayatın yanlış yerinde duranlar için

Kendilerinin işlemediği her cinayet murdar

…iç(e)medikleri her su ağulu

Sevgi denilen koridor mahpushane

Merhametse zavallıların kalp azığıdır

Hayat işte budur diyerek

Yüzme bilmeyen gemilere bindirmişler bizi

Başka hayatlarında olabileceği ışığı yansıtan

Deniz fenerini gördük diye kıyıda

Yüzme öğrenmemizden endişe ediyorlar

Bil(e)miyorlar

Yaşarken yalnız yaşayanların

Cenazelerinin kalabalık olmasının anlamsızlığını

Ama adına intihar dedikleri bu cinayette

Hem katil hem maktul olmayacağız

Çünkü biz

Varlığımızı tenhalara vurup…

... hep böyle suskun ağlamayız

Bekir Kale Ahıskalı

10 Eylul 2008

Sinhare yi Beklerken 37

Göğsüne bir nem düşer

Göğsüne bir nem düşer

Odana süzülen gecenin kulaklarında

Bir kapı gıcırtısı kadar yer tutamıyorum

Ellerinden kayıp giden köpük misali

Yalnızlığımın eteklerinden süzülüyorum

Sokakları süpüren yağmurlar gibiyim

O an sevilecek

Sonra unutulup gideceğim

Yine ayrılığın baharı gelecek

Ben bu yalnızlığımla bir güne, bir yıla sığamayacağım

Sense kendine katamayacaksın beni

Ben Aralık çocuğuyum

Hazanı örten benim

Bu yüzden senden daha suskunum

Seni Şubat doğurmuş

Benden daha yakınsın bahara

İlkini başkasının söylediği

Kulluğuna bakire sözlerimin

Sinesini aç bak

Koca bir yalnızlığın yüzünde

Sığ tebessümler gezinir

Bağrında gizlenense kahırdır

Bu uzaklık tekin değil

Sana dair yaşamadığım çok şey var

Belki de kendine itiraf edemediğin bir yanılgıyım

Bakışlarımızdan ne artırabildik ki

Bir avuç içtenlikten başka

İnsan tarif edemiyor

Öpmediği dudakların tadını

Bir gece kaç dudak boyu yoldur

Bir tende ayışığı nasıl durur

Yatak dolusu terleme nasıl olur

Bunu hiç bilemiyor

Çözdükçe düğümlenir iplik

Her göz kendi rüyasını görür

Bu ayrılığın harcını iyi kardılar

Seni en uzağıma yazmışlar işte

Son ah!..ımı da az önce çektim

Umudumun bedelidir hasret

Saçlarımda ağaran sabırdır

Yarım kalan şiirlere benzetiyorum bizi

Eskiye meze olan yeni-yiz biz

Kimse değil biz besteledik bu uzaklığı

Tepesi atmadıkça bir eskinin

Ben hep yeni kalırım sende

Kör olası gözlerim

İçerden bakan gözlerini hiç görmediler

Göğsüne bir nem düşer

…ve sinelerin

içerden bakan gözlerin olur  senin

Bekir Kale Ahıskalı

Şubat 2009

Sinhare yi Beklerken 36

Tenlerimizi bir mübarek çimlenmeye terk etmeksizin…

Tenlerimizi bir mübarek çimlenmeye terk etmeksizin…

Katre iken yakıcı bakışların /m

Zerre iken tar-u mar eden gülüşlerin /m

Saçları öpen meltem iken solukların /m

Kollarını açıp yalvaran bir ağaç gibi

Kalbimin bütün kapılarını açıp

Sana doğru koşabilmeyi isterdim

…şimdi koştuğum tüm yönlerde sen varsın

Kaneviçeleşen sözcüklerle

Yalancı saadetler elde etmeden

Kerhen gayr-i aşki istikamete itilip

Aydınlıklarımı karartmadan

Sahrada Men-ü selva beklemeden

Kayaların bağrını tırnaklarımla kazıp

Ab-ı hayatımı bulabilmeyi isterdim

…şimdi sarf ettiğim tüm emeklerde alın terimsin

Kalbim semavi bir gökkuşağının altından geçiyor

Sevdan beni türlü renklere boyadı

Sesin beni en çıkılmaz vadilerde bile

Sığınılacak bir gelin edasıyla karşılıyor

Gözlerim her gülüşünle bir ölüm uykusundan uyanıyor

Avuçlarının içini öptükçe

Soluklarının musikisini duyuyorum

Ruhuma terk ettiğin tatlı sessizlikten anlıyorum

Her sessizlik ürkütücü değilmiş meğer

…şimdi yalnızlıklarımın tümünde bir senfonisin

Zamanın dişleri arasında aşınıp giden

Değer etmeyen şeylere gönül kaptırmadan

Esintili ilhamlara büyüdü kalbim

Kılıçlarla yaralanmam artık

Bilinen/beklenen bir şafağı

En gür sadalarla duyurup

Ateşlerle yanmayan bir sevdanın düşlerini görüyorum

…şimdi özümdeki her kıpırtıda bir ölümsüzlüksün

Sinhare/m

/gülüşlerin cennete açılan kapılar gibi…

Tenlerimizi bir mübarek çimlenmeye terk etmeksizin

İftarda bir ezan sesiyle helal kılınan

dudaklarını ilk öpen su ben olmak istiyorum

...ve şimdi senden sislerimi dağıtacak bir sada bekliyorum

Bekir Kale Ahıskalı

06 Eylul 2008

Sinhare yi Beklerken 37

Bana gülüşün lazım, gözlerin bahanedir

Bana gülüşün lazım, gözlerin bahanedir

Ağlarım, yüklü bulutlar gibi öyle bakma yüzüme

Sesinin hıçkırıktan sütunlarını yıkma kulaklarıma

Gülemem bir daha, bu kadar derinden yaralıyken

İçine kapama sana damar damar susayan yüreğimi

Sevemem bir daha, seni ağlarken gören gözlerimi

Bedenimi arsızca esen yele ver de ele verme beni

Bana gülüşün lazım, gözlerin bahanedir

Ağlarım....yüklü bulutlar gibi öyle bakma yüzüme

Zakkumlar dökülsün yüreğime baykuş gagasından

Kabaran denizler kapsın yüzme bilmeyen kalbimi

İstersen sürgün et, bir yolculuğa daha başlat beni

Sana geldiğim kadar uzun sürmez bu dönüş çilem

Eriyeyim hastanın dudağında tükenen soluk gibi

Bu mermerden yalnızlıkları da eritirim bağrımda

Bana gülüşün lazım, gözlerin bahanedir

Ağlarım....yüklü bulutlar gibi öyle bakma yüzüme

Gölgesine yuva kurdum varlığındaki yokluğunun

Ellerimi parçaladı içimden sözcüklere dökülüşün

Kırlangıç kanadı kadar mahremin kalmasın istedim

Kaç harita yıprattım gözlerimde sana geleyim diye

Acıyan yanlarım da oldu yanılgılarımın yanığından

Bedenin değil beni sevdaya gebe koyan ne de ellerin

Bana gülüşün lazım, gözlerin bahanedir

Ağlarım....yüklü bulutlar gibi öyle bakma yüzüme

Bize suskunluk erdeminin suçunu yüklüyorlar

Darağacında bekletiliyoruz suçumuzu bilmeden

Ölesi yalnızlıklara gebe bırakılırken kirpiklerimiz

Nice umutlar taşıdı yüreğimiz hepsi de imkansızdı

Yılmadık beynimize çöreklenen kıpırtılı acılardan

Yeter ki müstehcen bir yanılgı denilmesin bu aşka

Bana gülüşün lazım, gözlerin bahanedir

Ağlarım....yüklü bulutlar gibi öyle bakma yüzüme

Al yanaklım… gülen yüzüm… gül yüreklim

Yine yıldırımlar çakacak gibi durmasın  gözlerin

Gözlerini hasretinden eriyen gözlerime çevir de bak

Bana gülüşün lazım , gözlerin bahanedir

Ağlarım… yüklü bulutlar gibi öyle bakma yüzüme

Bekir Kale Ahıskalı

 2008

Sinhare yi Beklerken 36

Gün Akşam Olmadıkça

Gün Akşam Olmadıkça

Kelebeği ateşe götüren şey neyse

İnsanı insana aşık eden şey odur

Aşkın bir rengi eksiktir insanda

Bir de kara toprağın soğuk bağrı

Yüreğiyle, ayağıyla gider bunlara

Gelen yıl kovalarken giden yılı

Topraktan bir nida.. işte o çağrı

Ateşler söner kanatlar yanınca

Acılar da kalmaz canlar çıkınca

Kelebekler uçarlar kendi kararlarınca

Hayat onlarındır gün akşam olmadıkça

Bekir Kale Ahıskalı

Sinhare yi Beklerken 35